Restart dla ciała i zastrzyk energii dla psychiki
To uzdrowisko, do którego ponad 40% kuracjuszy przyjeżdża jako pacjenci prywatni. Szukają tu relaksu, regeneracji i nowych sił, a umożliwia im to niezliczona ilość zabiegów ukierunkowanych na redukcję stresu i jego skutków zdrowotnych. W wolnym czasie spacerują po okolicznych lasach, jeżdżą na rowerach (które można tutaj wypożyczyć) i korzystają z bogatego programu kulturalnego.
Ale zacznijmy od początku – od historii miasta Luhačovice.
Pierwsze ślady słowiańskiego osadnictwa na tym terenie pochodzą już z VII–VIII wieku. Był to obszar przygraniczny, nękany licznymi najazdami, które także w kolejnych stuleciach utrudniały rozwój wsi i osad.
W połowie XV wieku majątek należał do węgierskiego magnata Pankráca ze św. Mikołaja – przywódcy zbójników pustoszących cały kraj. Źródłem utrzymania w górzystym regionie Luhačovicka było pasterstwo i sadownictwo, o czym świadczy pieczęć – rozłożyste drzewo z jabłkami, po prawej krojidło, po lewej radlica.
Po bitwie pod Białą Górą w 1620 roku majątek został skonfiskowany i przejął go Maksymilian z Liechtensteinu. W 1629 roku sprzedał go Gabrielowi Serenyimu i w rękach jego rodu pozostał on do 1945 roku. Serenyiowie odegrali ogromną rolę w rozwoju miejsca. Zrozumieli znaczenie wód leczniczych i ich potencjał biznesowy. Hrabia Andrzej Serenyi polecił uregulować źródło na północnym zboczu Małej Kamiennej, które wydobywało się na powierzchnię z głośnym bulgotem. Nazywano je Bublavý. Pod koniec XVIII wieku źródło przemianowano na Amandka – od imienia Amanda Serenyiego.
Około 1860 roku uregulowano kolejne źródło. Początkowo nazywało się Główne, później – od hrabiego Wincentego Serenyiego – otrzymało nazwę Vincentka. Wieść o leczniczej mocy luhačovickich wód rozniosła się szeroko i przy źródłach zaczęli pojawiać się pierwsi kuracjusze.
Pod koniec XVIII wieku intensywnie zaczęto budować wokół źródeł. Powstał Zameczek, Dom Wincentego, Dom Stolarski, Dom Wiejski i inne budynki z pokojami dla gości. W 1795 roku wzniesiono kaplicę św. Elżbiety, na której fasadzie widniał herb rodu Serenyich. Dźwięk dzwonu z jej wieżyczki oznajmiał początek i koniec dnia leczniczego. Kaplica stoi do dziś i jest najstarszym budynkiem w centrum uzdrowiskowym.
W połowie XIX wieku uzdrowisko posiadało 10 nazwanych domów z 83 pokojami, dwie kuchnie i dwa place – Główny i Józefski. W 1895 roku odnotowano rekordową liczbę gości – aż 1700.
Przekształcenie uzdrowiska w spółkę akcyjną w 1902 roku stało się przełomem dla Luhačovic. Powstała linia kolejowa Újezdec u Luhačovic – Luhačovice, która okazała się niezbędna; od 1905 roku zaczęły kursować bezpośrednie wagony z Pragi, Brna i Ołomuńca.
W 1902 roku odbyło się pierwsze zgromadzenie akcjonariuszy, któremu przewodniczył hrabia Otto Serenyi.
Twórczość Jurkoviča była wynikiem próby zrozumienia lokalnej kultury i folkloru. Do dziś można podziwiać jego najważniejsze realizacje: Dom Jurkoviča na Rynku Uzdrowiskowym, urokliwe i pięknie odrestaurowane Chaloupky, Słoneczne Łaźnie, budynek Jestřabí czy Zakład Hydroterapii.
Mimo że jesteśmy w Luhačovicach, znajdziemy tu także Fontannę Brukselską – dzieło Jana Kavana stworzone na światową wystawę EXPO 58 w Brukseli.
Wszystkie źródła są ogólnodostępne i bezpłatne.
Na co pomaga Vincentka?
Źródło o podwyższonej zawartości jodu, żelaza, kwasu borowego i pierwiastków śladowych.
Źródło idealne do kuracji pitnych przy chorobach układu pokarmowego.
Polecany do kąpieli mineralnych i inhalacji.
Bardzo silnie zmineralizowana, jodowo–wodorowęglanowo–sodowa woda z litem, bromem, fluorem i kwasem borowym. Ma najłagodniejszy smak i jest dobrze tolerowana przez pacjentów.
W mieście działają trzy centra informacji turystycznej, wiele materiałów dostępnych jest w języku polskim. Biura podróży organizują wycieczki jednodniowe, można uzyskać informacje o wszystkich atrakcjach regionu, kontakty do wypożyczalni rowerów oraz kupić bilety na wydarzenia kulturalne.
Więcej informacji: www.vychodni-morava.cz